Poniższe case study oparte są na rzeczywistych zdarzeniach zgłaszanych w branży opiekuńczej w Polsce i Europie Zachodniej. Dane identyfikacyjne placówek i osób zostały celowo pominięte lub zmienione. Każde zdarzenie ilustruje tę samą, fundamentalną prawdę o ubezpieczeniach: polisa kupiona bez analizy ryzyka i bez udziału doświadczonego brokera może okazać się bezużyteczna właśnie wtedy, gdy jest najbardziej potrzebna.

Osiemdziesięciodwuletnia pensjonariuszka poślizgnęła się na mokrej podłodze korytarza chwilę po tym, jak pracownik obsługi zakończył mycie i zabrał tabliczkę ostrzegawczą, zanim podłoga wyschła. Kobieta doznała złamania szyjki kości udowej, wymagała operacji endoprotezy i kilkumiesięcznej rehabilitacji. Rodzina złożyła pozew cywilny przeciwko placówce, zarzucając zaniedbanie procedur bezpieczeństwa i domagając się odszkodowania oraz zadośćuczynienia.W nocy doszło do zwarcia w przemysłowej frytownicy, która nie była wyłączona ze względu na awarię wyłącznika automatycznego. Pożar strawił całe pomieszczenie kuchni, uszkodził instalację wentylacyjną i częściowo jadalnię. Placówka musiała wstrzymać przyjmowanie nowych pensjonariuszy na 8 tygodni i przekwaterować 12 osób do ośrodka partnerskiego. Remont i odtworzenie wyposażenia kuchni kosztowały łącznie 1,2 mln zł. Utracone przychody za okres przestoju wyniosły dodatkowo ok. 180 000 zł.Pielęgniarka pracująca na nocnej zmianie wydała osiemdziesięcioletniemu pensjonariuszowi z chorobą serca podwójną dawkę leku przeciwzakrzepowego, myląc go z lekiem innego pensjonariusza o podobnym nazwisku. W ciągu kilku godzin u pacjenta doszło do poważnego krwawienia wewnętrznego. Pomimo interwencji pogotowia pensjonariusz zmarł. Rodzina wniosła pozew cywilny, równolegle toczyło się postępowanie karne wobec pielęgniarki. Placówka, jako pracodawca, znalazła się w centrum sporu prawnego. Analogiczne sprawy zdarzają się w Polsce – roszczenia w tego typu przypadkach sięgają od 200 000 do ponad 500 000 zł, a postępowania trwają latami.Dom seniora prowadził działalność w zabytkowym budynku wynajmowanym od prywatnego właściciela. W czasie silnych mrozów doszło do pęknięcia nieocieplonych rur instalacji centralnego ogrzewania w przestrzeni poddasza. Woda zalała trzy kondygnacje, niszcząc stropy, podłogi, instalację elektryczną, pokoje pensjonariuszy i wyposażenie. Szkoda w substancji budynku wyniosła ok. 360 000 zł, a zniszczone mienie ruchome placówki – ok. 120 000 zł. Właściciel budynku zażądał od placówki pełnego odszkodowania, twierdząc, że najemca był zobowiązany do utrzymania ogrzewania i zgłaszania usterek. Placówka z kolei wskazywała na zły stan techniczny instalacji jako przyczynę awarii.Dom seniora oferował pensjonariuszom zabiegi pielęgnacyjne i kosmetologiczne jako element aktywizacji i poprawy jakości życia – masaże, pedicure, pielęgnacja twarzy, lekkie peelingi. Podczas zabiegu złuszczania chemicznego skóry twarzy u osiemdziesięciotrzyletniej pensjonariuszki z cukrzycą i przyjmującej leki rozrzedzające krew pracownica zastosowała preparat o zbyt wysokim stężeniu kwasu, nieodpowiedni dla skóry dojrzałej i wrażliwej. Doszło do głębokiego oparzenia chemicznego, pozostawiającego trwałe przebarwienia i bliznowacenie. Pensjonariuszka i jej rodzina złożyli roszczenie obejmujące zadośćuczynienie za ból i cierpienie, koszty leczenia dermatologicznego oraz koszty psychoterapii.We wszystkich opisanych przypadkach szkoda była nieunikniona – wypadki, awarie i błędy ludzkie zdarzają się nawet w najlepiej zarządzanych placówkach. Decydująca okazała się nie obecność lub brak polisy, lecz jej jakość: zakres ochrony, wysokość sum gwarancyjnych i obecność właściwych klauzul. Wspólnym mianownikiem przypadków, w których placówki poniosły dotkliwe straty własne, był brak profesjonalnego doradztwa brokerskiego na etapie projektowania programu ubezpieczeniowego.