1 stycznia 2016 roku weszła w życie nowelizacja ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, która równocześnie zastąpiła ustawę z 22 maja 2003 roku a ponadto wdrożyła do polskiego systemu prawnego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z 25 listopada 2009 roku, która dotyczyła podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.
Jedną z ważniejszych zmian będzie nowe podejście ubezpieczycieli do relacji z klientem; a szczególnie tych z nich, którzy zajmują się zawieraniem umów dotyczących ubezpieczeń na życie. Nowa ustawa nakłada na nich obowiązek szczegółowej analizy potrzeb klienta oraz wydawania mu odpowiednich wskazówek i rekomendacji. Klienci otrzymują aż 60 dni, od dnia otrzymania określonych w ustawie informacji, na możliwość odstąpienia od umowy ubezpieczenia na życie z elementem inwestycyjnym. Zapis ten zaczął obowiązywać równocześnie z wejściem ustawy w życie. Osoba odstępująca od umowy ubezpieczenia będzie od tego roku płaciła niższe koszty rezygnacji; maksymalna opłata za przedterminowe rozwiązanie umowy to obecnie nie więcej niż 4% wpłaconych składek.
Ważnym zapisem w nowelizacji jest ten, który zakłada, iż zawierając umowy na cudzy rachunek (czyli głównie w ubezpieczeniach grupowych) osoba ubezpieczająca nie może otrzymywać na tej podstawie wynagrodzenia czy też innych korzyści. Wyjątkiem od tego przepisu jest sytuacja, gdy umowy grupowe zostają zawarte w ramach umowy o pracę oraz jeśli dotyczą rodzin zatrudnionych w poszczególnych zakładach pracy, czy też członków związków zawodowych i samorządów.
[do_widget tekst]
Ustawodawca postanowił wziąć pod swoje skrzydła także pośredników zajmujących się sprzedażą polis inwestycyjnych; w przypadku, gdy umowa pracy pomiędzy firmą a pośrednikiem istnieje dłużej niż 5 lat, to prowizje powinny być rozłożone w czasie w taki sposób, by obejmowały okres minimum 60 miesięcy. Jeśli zaś umowa jest krótsza niż okres pięcioletni, to wtedy ustawodawca mówi jedynie o „równomiernym rozłożeniu w czasie” owej prowizji.
Komisja Nadzoru Finansowego otrzymała prawo do monitorowania całego rynku ubezpieczeniowego produktów inwestycyjnych; od 1 stycznia 2016 roku ma ona prawo zakazać lub ograniczyć wprowadzenie na rynek niektórych z produktów inwestycyjnych albo pewnych rodzajów działalności finansowej. Może ona także zabronić niektórych praktyk z zakresu ubezpieczeń. Jeżeli Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych będzie miał zapytanie dotyczące tematyki ubezpieczeń to będzie mógł on zwrócić się do KNF o rekomendację.
Nie wszystkie jednak przepisy owej nowelizacji zaczęły obowiązywać tego roku; art. 291 wejdzie w życie dopiero 1 stycznia 2019 roku. Dotyczy on terminów ujawniania sprawozdań, które mówią o wypłacalności i kondycji finansowej ubezpieczycieli i reasekuratorów. Także art. 335 ust. 7 i 8, stanowiący o czasie przekazywania kwartalnych i rocznych informacji finansowych Komisji Nadzoru Finansowego wejdzie w życie dopiero za trzy lata.
Wdrożenie nowej unijnej dyrektywy ma, według ekspertów, przynieść długoterminowe korzyści dla społeczeństwa i gospodarki, dla obu stron umowy ubezpieczenia oraz dla zakładów reasekuracji.
Nowelizacja stworzona jest w taki sposób, iż usługobiorca zyskuje więcej praw a firmy ubezpieczeniowe są zobowiązane do świadczenia dobrych jakościowo usług, co spowoduje większą konkurencyjność na rynku a także ogólne zmniejszenie opłat.
Konrad Gawron
